Harry Potter all the way

De afgelopen maanden heb ik alle Harry Potter boeken gelezen. Verslonden. Oke, het heeft even geduurd. Maar twintig jaar na datum ben ik ook fan.

Cartoon Harry Potter boeken

Nu de boeken uit zijn, mis ik echt een vriend. Ken jij ook dat gevoel als je afscheid moet nemen van een goed boek?

En herlees je soms boeken? Ik niet, want er komen er maar altijd goede boeken bij.

Mijn vriend was ooit eens wat minder gelukkig toen hij besefte dat hij nooit lang genoeg zou leven om alle boeken te lezen die hij wou.

Advertenties

Vandaag is het een speciale dag…

… Omdat ik gisteren heb overleefd.

Ik hou van eten. Lekker eten. Zoals hamburgers, frietjes, cola,… Niks gezond. En elke keer vind ik een excuus om er schuldvrij van te genieten. Zelfs de meest idiote 🙂

Tot een paar jaar geleden hield ik een tekendagboek bij. Toen ik afgelopen dinsdag 37 jaar werd, besloot ik om dat opnieuw te doen. En ook om filmpjes te maken van hoe ik mijn cartoons inkleur. Ik hoop om op een jaar tijd twintig te maken.

Hier is dus de eerste.

Copic Markers, ProMarkers of gewone stiften? De (voorlopige) keuze

In mijn vorige blog was ik aan het twijfelen of ik professionele markers zou kopen zoals de Copic Markers of de ProMarkers. Die zijn redelijk duur, vooral voor een twijfelende hobbyist zoals ik. De ene dag wil een tekendagboek houden, de andere olieverfschilderijen maken of er gewoon de brui aan geven.

Omdat ik nogal wispelturig van aard ben. En dus ja ook onzeker over mijn kunnen en nadat ik berekend had dat ik voor 20 ProMarkers zo’n 60 euro moest ophoesten, besloot ik om maar gelukkig te zijn met de tekenspullen die ik heb. En ik heb er heel wat.

Want laat ik eerlijk zijn, met de budgetvriendelijke stabilo 68 pens, aquarelpapier en penselen, krijg je best wel een leuk resultaat. Kijk maar hieronder. Wat is jouw favoriete tekenmateriaal op dit moment?

Elfen schilderen

Cover boek Elfen schilderen van Amandine LabarreTekeningen en schilderijen van elfen, waternimfen, sylfiden en hinden spreken velen tot de verbeelding. In het boek Elfen schilderen onthult illustratrice en schrijfster Amandine Labarre de bijzondere wereld van deze kleine wezens en toont ze enkele teken- en schildertechnieken.

Sinds de middeleeuwen begeesteren elfen ons. Ze komen dan ook voor in oude sprookjes, verhalen en gedichten. En dankzij films als Lord of the Rings gebaseerd op de romans van J.R.R. Tolkien, bevolken deze gracieuze schepsels onze fantasie nu meer dan ooit.

Er zijn al tal van boeken verschenen over het tekenen en illustreren van elfen, maar dit boek valt op dankzij de stijlvolle lay-out, de piekfijne illustraties en de achtergrondinformatie. Amandine Labarre is gepassioneerd door de elfenwereld. Dat bewijst ook haar website waar tal van schetsen en schilderijen terug te vinden zijn. Juist door haar talent, tekenervaring en haar passie voor de natuur en de mystieke creaturen zet ze de puntjes op de i in dit boek.

Inspiratiebronnen

In tegenstelling tot andere praktische teken- en schilderboeken, is de uitleg over papiersoorten, tekenpennen, schildermateriaal, … beperkt. Dat geldt ook voor de informatie over hoe je een gezicht, een lichaam en handen moet tekenen. De auteur wijdt hier ongeveer vier pagina’s aan. Ze legt de klemtoon in het begin van het boek op de zoektocht naar inspiratiebronnen: foto’s, dieren, planten, bloemen, kastelen, ruïnes,Keltische motieven, middeleeuwse kostuums en accessoires, enzovoort.

Het boek duidt in het kort verschillende materialen en technieken zoals potloden, inkt gouache, acryl en olieverf. Toch zijn de meeste illustraties die in het boek staan gemaakt met aquarel, soms gemengd met inkt of witte acrylverf. Hierbij valt vooral het sobere kleurenpalet op die Amandine Labarre meestal hanteert.

Stap-voor-staptekeningen

Interessant zijn de stap-voor-staptekeningen: van een grove schets van de belangrijkste vormen van de achtergrond en het elfje tot een gekleurde afbeelding. Zo toont de illustratrice hoe verschillende wezens in de elfenwereld getekend worden zoals bijvoorbeeld de dryade, de wasvrouw, de waternimf, de witte hinden en de sirenen. Het boek bevat twintig voorbeelden. Het is niet de bedoeling om enkel die illustraties na te tekenen, maar om het eigen tekentalent aan te scherpen zodat de lezer over voldoende kennis, zelfvertrouwen en inspiratie beschikt om persoonlijke ideeën aan het papier toe te vertrouwen.

Zowel de beginnende als de gevorderde illustrator zal zijn gading in het boek vinden. Vooral de stap-voor-stapillustraties zullen beide doelgroepen intrigeren. Toch eisen de vele voorbeelden een zekere notie tekenen. Vooral kennis van de verhoudingen van het menselijk lichaam en het gezicht is belangrijk. Ook wie nog niet gewerkt heeft met aquarel, acryl of olieverf zal eerst andere boeken moeten raadplegen over die materialen.

Labarre, A., Elfen schilderen, Uitgeverij de Fontein Tirion BV, Baarn, 2008, 127 p.

Praat jij tegen je hond of kat?

Cartoon antropomorfiseren, praten tegen je huisdierPraat jij tegen je hond of kat? En vinden anderen dat stom? Onterecht. Dat zeggen onderzoekers aan de Universiteit van Chicago.

Wanneer we praten tegen ons huisdier, dan antropomorfiseer je. Met andere woorden, je herkent menselijke trekjes in dieren en zelfs in objecten. En het feit dat je dat kan, is uniek.

Je antropomorfiseert voor drie redenen:

  1. Je herkent een gezicht in het dier of het object.
  2. Je wil een band scheppen (en dat je kat je ook graag ziet)
  3. Je wil iets begrijpen (zoals je koppige computer die foert zegt)

Stoppen met snoepen, onmogelijk

Stoppen met snoepen, onmogelijk

Vanaf maandag beginnen we eraan. Het is een zin die wij thuis elke week, vooral op zaterdag, uitspreken. En op dat moment menen we het ook. Vanaf maandag stoppen we met snoepen en gaan we voluit voor groenten en fruit. NOT!

Snoepen is mijn grootste zonde. Ik kan het gewoon niet laten. En ik sleur vriendlief ook mee in mijn snoepval. Want als we iets in huis hebben liggen, kan hij het ook niet laten.

Ik schaam me ervoor dat ik zo’n grote snoeper ben. Met goede moed koop ik elke week appels, druiven en kiwi’s die dan liggen te verpieteren in de fruitmand, terwijl ik de lades opentrek op zoek naar suiker.

Een suikerverslaving, dat is het.

Maar niets smaakt zo lekkerder als ’s avonds voor de buis een glas cola met een stukje chocolade. Dat is zo genieten. En verdiend. Na een lange werkdag. Toch?

En op zaterdag filmavond mag daar gerust nog iets extra bij.

Om dan met een ronde buik te zeggen: Het is goed geweest, maandag beginnen we eraan.

En die maandag is er inderdaad geen snoep meer, want de zondag hebben we alles opgegeten om met een schone lei te kunnen beginnen. En appel en wat druiven moeten volstaan.

Maar de dinsdag begint de maag weer te knorren, waardoor ik woensdag naar de plaatselijke supermarkt hol voor een klein stuk chocolade. Eén stuk maar. Dat kan toch geen kwaad?

Toch wel.

Heb jij ook een verslaving waar je vanaf wil, maar waarbij het niet zo goed lukt?